Arquivo por etiquetas: loitadoras

No día internacional pola eliminación da discriminación racial achegámonos ao papel do movemento feminista negro nesta loita

Black-women

Hoxe é o día internacional pola eliminación da discriminación racial. Nós queremos aproveitar a ocasión para achegármonos un pouco,  ao papel que tivo o movemento feminista negro nesta causa da procura da igualdade de dereitos entre branc@s e negr@s.  Seguramente moitas de nós escoitamos falar na adolescencia, cando comezábamos a ter consciencia das loitas polos dereitos humanos do estadounidense Martin Luther King ou do sudafricano Nelson Mandela,  … máis entre os referentes ou líderes non lembro nomes femininos. Quizais porque non se escoitaban…?

 Esta data proclamouse pola  Asamblea Xeral das Nacións Unidas para lembrar a  Matanza de Sharpeville no 1960 contra manifestantes que protestaban pola aplicación do Apartheid  en mans  da policía sudafricana.

 Rosa Louise McCauley Parks (1913-2005), American Civil Rights activist. Booking photo taken at the time of her arrest for refusing to give up her seat on a Montgomery, Alabama, bus to a white passenger on 1 December 1955.Máis o papel das mulleres negras, desde Rosa Parks até a actualidade está ateigado de nomes femininos, e de mulleres anónimas que deron a súa vida a esta loita pola igualdade entre as persoas independentemente da raza, sexo ou relixión. Parks é  coñecida  por negarse a ceder o asento a un branco e non moverse a parte traseira do autobús, que era  a que lles correspondía as persoa negras no  sur de Estados Unidos no 1955. Esta acción  que rematou co encarcelamento da propia R. Parks cítase  con frecuencia como a chispa do movemento  polos dereitos civís.

Se nos trasladamos anos atrás, encontramos no século XIX coas figuras,  resgatadas agora como “sociólogas”, coas  afroamericanas Ana Julia Cooper e Ida Wells-Barnett  que  usaron a relación de raza como unha lente desde a cal ansalisar a opresión e explorar a relación  entre xénero e raza  no caso de Cooper, ou prantexando a influencia destas cuestións sobre a sexualidade no  caso de Wells-Barret.

 Foi nos anos setenta cando  o movemento negro nos  Estados Unidos agrupou a homes e mulleres e cando xermola o movemento feminista negro coas obras de escritoras, artistas, pensadoras que dentro das loitas polo recoñecemento da  comunidade negra foron amosando e visilizando as mulleres negras. Comezaron a representar-se e a ser representadas. Angela Davis, June, Toni Morrison e Alica Walker foron algunhas das persoas que racharon co silencio.

tumblr_m2aig1MLMS1rta8vuo1_400

Nos oitenta e noventa e no marco dos “black studies” desenvólvese unha autodefinición arredor do sentimento colectivo sobre o  significado de seren muller negra. Hoxe en día podemos considerar como autoras clásicas a Hill Collins ( 1990) e a Bell Hooks ( 1989) que revisaron as representacións que afectaban ás mulleres negras nos discursos dominantes no marco dos estudios culturais. Tamén  é  interesante a recuperación que fai  Angela Davis ( 1998) das grandes damas do blues e do jazz do primeiro terzo do século XX(Ma Rainer, Betsie Smith, Billie Holliday) e da tradición feminista que se oculta tras a letra das súas cancións como a deconstrucción do concepto de intelectual que realiza Patricia Hill Collins. Esta autora otorga o  papel de intelectual a todas aquelas mulleres negras –que dentro ofora da tradición académica– foron  claves para producir pensamento.

 O tamaño deste post non nos permite afondar con precisión nesta causa social máis vou salientar a dous escritoras e activistas fundamentais ás cales podedes recorrer para informarvos ou ler máis do tema, a afroamericana Angela Davis e  a estadounidense bell Hooks. Velaqui deixo unhas notas delas:

Bellhooksbell hooks (Gloria Jean Watkins, 1952, Kentucky, EEUU) é  unha coñecida autora, intelectual e activista feminista estadounidense que examina as interseccións de raza, clase e xénero na  arte, na historia, na sexualidade, nos medios de comunicación e no  feminismo desde unha óptica xeralmente postmodernista. Hooks comezou a súa carreira como catedrática universitaria en 1976 na University of Southern California pasando por diversas institucións, como a Universidade de California en Santa Cruz, a universidade de Yale, Oberlin College e o City College de New York. En 1978 publicou o  seu primer poemario  máis ela é coñecida pola súa bibliografía crítica.   Adoptou  o  pseudónimo literario de bell hooks, combinando partes dos nombres da súa nai e da súa avoa. Explicáse a pouco convencional falla de maiúsculas como unha sinal de que  o que vale –e  “a sustancia dos libros, non quen son eu”.

neobuddh1833Podemos citar entre outras, algunas obras súas como: Ain’t I a Woman?: Black Women and Feminism,  Feminist Theory: From Margin to Center, Talking Back: Thinking Feminist, Thinking Black ,Breaking Bread: Insurgent Black Intellectual Life ,Black Looks: Race and Representation

 E para sabermos un pouco máis do que pensaba:

“A miúdo as feministas brancas actúan como sebellhooks2 as mulleres negras non soubesen que non existía a opresión sexista até  que elas deron voz ao movimento feminista. Creen que proporcionaron ás  mulleres negras “a análise ” e o ” programa de liberación”. Non entenden, nin sequera poden imaxinar, que as mulleres negras, asi como outros grupos que viven cada día en situacións opresivas,  a miúdo adquiren conciencia da política patriarcal a partir da súa experiencia vivida, a medida que desenvolven estratexias de resistencia, incluso aínda que  ésta non se dea de forma organizada” (hooks, 1984).

 Angela Yvonne Davis (Birmingham, Alabama, Estados Unidos,1944) é unhaangela_davis.1jpg política marxista, activista afroamericana e profesora de Filosofía da Universidade de California en Santa Cruz, nos Estados Unidos.

 O seu activismo político iniciouse cando Davis era unha moza en Birmingham, Alabama, e ​​continuou a través dos seus anos de escola secundaria en New York. No ano  1969  foi expulsada do seu posto de profesora no Departamento de Filosofía da Universidade de California como consecuencia do seu activismo social e ao descubrirse a súa afiliación ao Partido Comunista dos EE.UU. En 1970 foi colocada  na lista dos dez delincuentes máis buscada do FBI por cargos falsos sendo obxecto dunha intensa búsqueda policial que a levou á clandestinidade e culminou nun dos xuízos máis famosos da historia recente de EE.UU.. Durante  o seu  encarcelamento de dezaseis meses, organizouse unha  campaña que deu lugar a masiva internacional “Free Angela Davis”, acadando a  súa absolución en 1972. Tamén estivo vencellada  ao movemento Panteras Negras.

angela-davisÉ unha defensora da abolición  da prisión e ten desenvolto unha poderosa crítica do racismo no sistema de xustiza penal. É  fundadora de Critical Resistance, unha organización nacional adicada ao desmantelamiento do complexo industrial de prisións. A nivel internacional, está afiliada a Sisters Inside, unha organización abolicionista con sede en Queensland, Australia, que traballa en solidaridade coas mulleres en prisión.

Reseñamos algunha das obras de A. Davis: An Autobiography; Women, Race, andangela-davis-mujeres-raza-y-clase Class; Blues Legacies  and Black Feminism: Gertrude “Ma” Rainey, Bessie Smith, and Billie Holiday; The Angela Y. Davis Reader; Are Prisons Obsolete?; Narrative of the Life of Frederick Douglass; e The Meaning of Freedom

E ela fala e escrebe así:

“A revolución é unha cousa seria, o máis grave da vida dun revolucionario. Cando un se compromete coa loita, debe ser para toda a vida”

“Mentras exista unha clase empobrecida, eu serei esa clase empobrecida, mentras exista unha alma en prisión, non serei  libre”

Advertisements

Os nosos actos para o Día Internacional das Mulleres. Unha data non só para celebrar senón tamén para reivindicar.

POP-UP igualamos max calidadEstamos xa inmersas nos actos conmemorativos do Día Internacional das Mulleres, o 8 de marzo. Imos a contarvos un pouco que actividades hai programadas para que poidades organziar a vosa axenda.

O  Photocall  “ Igualámonos” que comeza hoxe.

Durante os días 6, 7 e 8 de marzo desenvolvérase un photocall pola igualdade en diferentes lugares do Concello. O lema  elixido para o phototcall é “Igualámonos” para transmitir que tanto mulleres como homes temos que ter os mesmos dereitos e obrigas, que o xénero non é nin debe ser condicionante  dos roles e estereotipos .

Trátase dunha  campaña de sensibilización social arredor da igualdade de xénero entre a cidadanía pero adaptada a un formato moderno, actual e atractivo. Constatamos certo relaxamento social  na defensa da igualdade en todos os ámbitos e por iso, poñemos en marcha unha campaña deste tipo. Desde a Concellaría de Igualdade  entendemos esta data conmemorativa na dobre vertente como celebración e homenaxe  a todas as mulleres que loitaron porque hoxe teñamos unha serie de dereitos e como  data reivindicativa na que seguir demandando a igualdade de xénero en todos os eidos e eliminando todas as discriminacións existentes na actualidade hacías as mulleres polo feito de ser mulleres.

O photocall “Igualámonos”   irá acompañado dunhas frases que cada persoas elixirá para fotografiarse con elas. Estará ao longo dos tres días polo mercado, polos centros educativos, polo Centro Social, Escola de Música, polas parroquias, Tamén se acompaña a campaña dunha perfil propio no Facebook na que se irán subindo as fotos para que a xente poida verse e etiquetarse, se así o desaxa. É unha forma máis para  que a xente que se manifesta a prol da igualdade de xénero poda facer público este compromiso. Deste xeito tamén a campaña estará nas redes sociais .  O enderezo no que atoparades a campaña é:   https://www.facebook.com/#!/Igualamonos

 INAUGURACIÓN DE RÚAS  adicadas ás mulleres o propio día 8 de marzo

convite 8M

En todas as rúas haberá unha actuación musical  da man da Escola Municipal de Música e Danza de Ribadeo  e o descubrimento da praca polo alcalde de Ribadeo.

  • 19.00h –  Rúa  Manuela Barreiro Pico. Primeira farmaceútica de Ribadeo 19.20h– Rúa Sor Pilar de León. Adicación á música e a ensinanza. Neste rúa actuará o coro do Colexio Sagrado Corazón de Xesús.
  • 19.40h– Rúa Meniñas da Saudade. A primeira bande de gaitas feminina de Galiza e do Estado español.  Actuación da EMeD de Ribadeo  e intervención dunha representante do grupo.
  • 20.00h–  Praza 8 de marzo :
    • Intervención Concelleira de Igualdade 
    • Lectura dos textos  e proxección das imaxes  das creadoras do caderno “Rachando inercias”
    • Actuación  da Escola de danza acompañadas dunha  orquesta

CONCERTO  NO TEATRO para finalizar o día, ás 20.30h.cocerto Irimia Cantareiras

Actuación de “ Irimia Cantareiras” .

Nesta actuación contarán  coa colaboración de ProxectoDanza, compañia de danza que fusiona baile tradicional galego con outros estilos de baile como danza contamporánea, tango, hip hop… e incluso con outras disciplinas como videocreacións e teatro, pero sempre tomando como base a base da danza tradicional.

Este mes leeremos “ Maria Teresa Alvajar. Memorias dunha republicana”

teresa-alvajar-lopez-memoria-una-republicana-l-za9fzj

O mes de febreiro xa vai chegando a metade, e nós aínda sen facer a suxerencia lieraria deste mes. Levamos un mes complexo con moito traballo, pero  proñémosvos un libro que o leeredes decorrido.

Asistin hai unha semana e medio a presentación do libro “ Maria Teresa Alvajar. Memorias dunha republicana”, editado por Aurora Marco. É un libro fascinante, emotivo e lúcido.

 

Emotivo, polo que conta. Historias dunha muller que sufriu a represión polas súas ideas e  por ser muller e rachar cos estereotipos preestablecidos, co papel asignado á muller . Unha muller que soubo poñerlle cara a todos os atrancos atopados ao longo da súa vida. Ela loitou e loitou, nunca se rendiu, aíndas nas  circunstancias máis adversas.

Fascinante  porque ao longo das memorias escritas pola propia Mª Teresa aTeresa idade de 88 anos, quedas abraida ante a memoria desta muller, os recordos de todo tipo que siguen na súa cabeza. Lembra  veciñas/os, nenas  e nenos cos que compartiu xogos de infancia, a etapa de adolescencia, as amizades que procurou e coas que compartiu inquedanzas e tempos de lecer en diferentes cidades nas que lle tocou vivir  fuxindo tras o alzamento militar e durante a guerra e o franquismo.

E lucido, pola brillantez coas que narra cada detalle, cada historia. Unha historia contada desde as súas vivencias. Son moitas as novelas, ensaios recopilatorios, biografías de personaxes que  foron represaliados. Pero como acontece en case todos os eidos, sempre desde a perspectiva masculina, sempre desde o androcentrismo.

Teresa e Aurora MarcoA importante tarefa de devolver a voz desas mulleres, o seu contributo por unha sociedade xusta, democrática, con liberdades, por unha República. Elas tamén estiveron aí, elas tamén sufriron represión, elas non só foron meras acompañantes ou cómplices das súas parellas, dos pais, … senón que elas tamén participaron activamente, como suxetos activos.  Esta tarefa de investigación e difusión desas voces femininas que estaban silenciadas temos que agradecerllo en gran parte á filóloga e investigadora  Aurora Marco. Leva anos adicando o seu tempo a investigar e a dar voz a esas mulleres. O ano pasado  co libro “ Mulleres na guerrilla antifranquista galega”  que foi a nosa recomendación literaria en xaneiro de 2012  e este ano contribuindo como editora ao libro de Teresa  e de seguro que nos agardan máis sorpresas…

Rematamos  pois, suxeríndovos a lectura deste libro dunha muller  que non vos vai  deixar indiferentes. Unha muller que  añorou a súa terra e a sigue pensando nela desde a súa residencia en Sevilla, unha muller que se caracteriza polo seu compromiso e paixón pola terra, como así reza o  título do video realizado por Pablo Ces para as presentacións do libro.

 

 

Cúmprense anos do nacemento en 1921 da escritora estadounidense, teórica e líder do movemento feminista estadounidense dos anos 60 e 70, Betty Friedan

Betty MistiqueHoxe 4 de febrero cúmprense anos do nacemento en 1921 de Betty Friedan da escritora estadounidense e teórica e líder do movemento feminista estadounidense dos anos 60 e 70.

Betty Naomi Goldstein,máis coñecida como Betty Friedan, naceu en Peoria, Illinois o 4 de febreiro de 1921 e faleceu o mesmo día de 2006 á idade de 85 anos.Betty friedan 3

Graduouse cun summa cum laude no Smith College e realizou o seu traballo de posgrao en psicoloxía na Universidade de California, Berkeley. Contribuiu a crear a primeira Organización Nacional de Mulleres en Estados Unidos ( NOW)
que presideu até o 1970. Colaborou tamén na Fundación de NARAL ( Asociación Nacional para a Revogación das Leis contra o aborto). En 1971 contribuiu ao lanzamiento do National Women’s Political Caucus (Comité Político de Mulleres).

Pero, sen dúbida algunha, o nome de Betty Friedan vai ligado a unha obra única, un libro revolucionario que a lanzou á fama e quedou como un fito na historia do feminismo. A obra que  convirte a Friedan nun icono na historia da muller, foi  A Mística da feminidade (The Feminine Mystique), manifesto visionario publicado no 1963 que fixo tremer os cimentos dunha sociedad estadounidense que se enfrentaba por aquel entón ao baby boom posbélico e a intensos conflictos raciais e sociais pola consecución dos dereitos civís.

Betty friedan SeloO libro atopábase no 1999 no posto 37 da lista da Universidade de Nova York como un dos mellores traballos periodísticos do século XX. A carga teórica da obra mezclábase cun estilo literario impecable e unha forza expresiva conmovedora. Todo esto fixo que no ano 1964 Betty Friedan recibirá o prestisioxo premio Pulitzer polo seu traballo A Mística da feminidade
O feminismo norteamericano estaba inactivo , despois de rematar como movemento vital nos Estados Unidos ao alcanzar o dereito ao voto.
Como dixo a propia Betty Friedan, as palabras “feminista” e “muller de carreira” convertíronse en insultos. Neste contexto, foron a obra de Friedan e a la da pensadora existencialista francesa Simone de Beauvoir, El Segundo sexo, as que abriron un novo camino sentando as bases do feminismo moderno e dando lugar ao que se chamou a ” segunda ola do feminismo”.

Ademais da A Mística da feminidade (1963), Friedan escribiu seis libros máis, entre os que destacan A segunda fase ( 1981), A fonte da idade ( 1993) e  A miña vida até agora ( 2000).

Falemos un pouco de “ A mística da feminidade”

A aseveración da autora feminista de que ter un esposo e bebés non era todo ao que as mulleres deben aspirar, senón que tamén necesitan desenvolverse individualmente, foi sumamente inusual, por non decir revolucionario, pouco despois da xeneración da posguerra da época do presidente Eisenhower, na que se produce un incremento na tasa de natalidade.

A mística femenina, dixo , non é máis que unha forma da sociedade de embaucar ás mulleres, vendéndolles unha serie de bens que as deixan vacías, padecendo “do problema que non ten nome” e buscando solución nos tranquilizantes e na psiconálise.

Como di Lilí Álvarez no prólogo á edición española da obra, a mística é unha La mistica de la feminidad“bonita mentira” que pretende “recruir á muller dentro do círculo fogareño, reducida así á rotina das súas faenas invariables e a participar no avance do mundo, non por sí mesma, senón tan só a través do marido e dos filos”.

Para finalizar esta pequena homenaxe á memoria dunha muller que loitou polas mulleres, que alzou a voz contra todos tratando de dar resposta a ese problema ao que tampouco ela soubo nomear:

“ Á muller ensinouselle a compadecer a aquelas mulleres neuróticas, desgraciadas e carentes de feminidade que pretendían ser poetas, médicos ou políticos. Aprendeu que as mulleres verdadeiramente femininas non aspiran
a seguir unha carreira, a recibir unha educación superior, a obter os dereitos políticos, a independencia e as oportunidades polas que loitaran as antigas sufraxistas.   […]
Miles de voces autorizadas aplaudían a súa feminidade, a súa compostura,a súa nova madurez. Todo o que tiñan que facer era adicarse desde a súa máis temperá idade a atopar marido e a ter e criar fillos”. ( pax. 29- 30)

En xaneiro cando se cumpren anos do seu nacemento leeremos ” O segundo sexo ” de Beauvouir

simone1

Fai cento cinco anos nacía en París un día coma hoxe, 9 de xaneiro de 1908 a filósofa existencialista,feminista e novelista Simone de Beauvouir.

Así que esta coincidencia fainos propoñer como lectura do mes de xaneiro deste Segundo sexo I Xearias imagenano que iniciamos, O segundo sexo I , obra  imprescindíbel e/ou  libro de cabeceira para aquelas persoas que aspiramos a construir unha sociedade igualitaria. Esta obra foi coeditada en galego pola editorial Xerais e a Secretaria Xeral desegundo sexo II Igualdade da Xunta de Galicia no ano 2008, coincidindo co centenario do seu nacemento. A  edición en galego foi traducida por Marga Rodríguez Marcuño e introducida por África López Souto. A obra Beauvoir ten a virtude de ser contemporánea moitos anos despois. Comenzamos pois con forza este ano. Relendou ou lendo por primeira vez o tomo I do Segundo sexo e quen se anime e teña tempo suficiente pode ler o segundo tomo.

Algo máis sobre Simone de Beauvouir:

Simone de BeauvoirEsta pensadora francesa foi unha insigne representante do movemento existencialista  ateo e unha figura importante na reivindicación  dos dereitos das mulleres. Orixinaria dunha familia burguesa, destacou desde edade temperá como unha brillante alumna. Estudou na Soborna e en 1929  onde coñeceu ao filósofo Jean – Paul Sartre quen se converteu no seu compañeiro o resto da súa vida.

Graduouse en filosofía e até 1943 adicouse á docencia nos liceos de Marsella,simone para principiantes Ruan e París. A súa primeira obra foi a novela A convidada (1943), á que lle sigue  A sangue dos outros ( 1944) e o ensaio Pyrrhus e Cineas (1944). Participou intensamente nos debates ideolóxicos da época, atacou con dureza á dereita francesa, e asumiu o papel de intelectual comprometida. Nos seus textos literarios revisou os conceptos de “historia” e “personaxe” e incorporou, desde a óptica existencialista, os temas de “liberdade”, “situación” e “compromiso”.

Foi fundadora xunto a  J. P. Sartre, A. Camus e M. Merleau-Ponty, entre outros, da revista Tempos Modernos, cuxo primeiro número saliu á rúa o 15 de outubro de 1945 e transformouse nun referente político e cultural do pensamento francés de metade do século XX. Posteriormente publicou a novela Todos os homes son mortais (1946), e  os ensaios Para unha moral da ambigüidade (1947) e América ao día (1948).

Simone-de-Beauvoir. libros jpgO seu libro O segundo sexo (1949) significou un punto de partida teórico para distintos grupos feministas, e convertiuse  nunha obra clásica do pensamento contemporáneo. Elaborou unha historia sobre a condición social da muller e analizou  as distintas características da opresión masculina. Afirmou que ao ser excluida dos procesos de producción e confinada ao fogar e as funciónss reproductivas, a muller perdía todos os vínculos sociais e con eles a posibilidad de ser libre. Analizou  a situación de xénero desde a visión da bioloxía, a psicoanálise e o  marxismo; destruíu os mitos femininos, e incitou a buscar unha auténtica liberación. Sostivo que a loita para a emancipación da muller era distinta e parella á loita  de clases, e que o principal problema que debía afrontar o “sexo débil” non era ideolóxico senón económico.

Despedímonos deste  post cunha frase de Simone e cunha reseña da súa bibliografía:

“ Desde o meu punto de vista, a tarefa real do feminismo só pode ser a transformación do sitio que ocupa a muller nela

Bibliografía:

Novelas: 

  • A convidada ( 1943)
  • A sangue dos outros (1945)
  • Todolos homes son mortais (1946)
  • Os mandaríns (1954, gañadora do Premio Goncourt)
  • A belas imaxes (1966)
  • A muller rota (1968)
  • Cando predomina o espiritual (1979)

Ensaios

  • Para qué a acción (1944)
  • Para unha moral da ambigüedade (1947)
  • O existencialismo e a sabiduría popular (1948)
  • O segundo sexo (1949)
  • O pensamiento político da dereita (1955)
  • A larga marcha (Ensaio sobre China) (1957)

Memorias

  • Norteamérica día a día (1948)
  • Memorias dunha xoven formal (1958)
  • A plenitude da vida (1960)
  • A forza das cousas (1963)
  • Unha morte moi doce (1964)
  • A vellez (1970)
  • Final de contas (1972)
  • A cerimonia do adeus (1981)

Teatro

  • As bocas inútiles (1945)

Adeus á Chavela física mentras seguimos a escoitar as súas cancións que pervivirán na nosa memoria

Chavela Vargas, foi  unha cantante Mexicana de orixe costarricense e nacionalidade mexicana, unha das principais  figuras da música ranchera  e pioneira deste xénero entre as intérpretes femininas.

Chavela destacou no xénero da canción ranchera non  soamente pola súa personalidade e   talento, senón  tamén porque foi unha pioneira.  A rancheira é un énero musical moi masculino e  sensual, cantado xeralmente por homes co acompañamento de mariachis. Chavela solía cantar sola, con apenas unha guitarra e  voz grave, cancións normalmente interpretadas por homes sobre o seu  desexo polas mulleres. En ocasións, baixaba o   ritmo das melodías. Deste modo, letras e  músicas de sabor humorístico teñíanse de máis  dramatismo. Vestía coma un home, fumaba tabaco, bebía moito, levaba pistola e era recoñecida polo seu característico gabán vermello.

Chavela Vargas  trasládase a México cando tiña 17 anos , adoptando  a nacionalidade mexicana  con posteriroridade. Durante moitos anos cantou nas rúas até que aos trinta anos se fixo  cantante profesional, da man de José Alfredo Jiménez, cantante e compositor dos  seus  maiores éxitos. A finais dos anos cincuenta comenza a facerse popular  polas súas actuacións en Acapulco, meca do turismo internacional. Alí actuou na festa nupcial de Elizabeth Taylor e  Mike Todd, e coñeceu a Ava Gardner. Trabou amizade cos pintores Diego Rivera e  Frida Kahlo, por quen confesou que se sentiu atraída.

O seu  primer álbum foi publicado en 1961 e  desde entón gravou máis de oitenta discos. Retirouse  a finais  dos anos setenta e  regresou en 1991

Chavela debe parte da súa fama a súa aparición en varias películas de éxito, ben mediante cancións súas incluidas nelas ou incluso interpretándoas en persoa. Werner Herzog incluiuna interpretando a unha nativa, na súa película Grito de piedra (1991).O director español Pedro Almodóvar foi un dos seus  primeiros difusores e contribuiu ao seu  arraigo popular no Estado Español integrando  cancións suas en varios dos seus filmes. Chavela apareceu  despois  na película de Julie Taymor, Frida, cantando  os seus clásicos «La llorona» e  «Paloma negra»,e  también apareceu  en Babel, a multipremiada película de Alejandro González Iñárritu, cantando “Tú me acostumbraste”, bolero de Frank Domínguez. Joaquín Sabina compuxo na súa honra, en 1994, unha das súas cancións  máis coñecidas: “Por el bulevar de los sueños rotos”.

Durante 2009, con motivo do seu 90 aniversario, o  Governo da Cidade de México ríndelle  unha  homenaxe nomeándoa cidadá distinguida. A este evento concurriron, de maneira presencial e a través de video, múltiples persoalidades do ámbito artístico, cultural e periodístico de Iberoamérica, entre os que se contan a cantautora Julieta Venegas, a intérprete Eugenia León,o escritor Carlos Monsiváis, a periodista Carmen Aristegui e os seus amigos Joaquín Sabina e  Pedro Almodóvar. En abril de 2012, con 93 anos de idade, lanza o  seu disco-libro Luna grande, onde revive, a modo de homenaxe, relevantes poemas do escritor español Federico García Lorca e repasa algúns dos  seus maiores éxitos. En xullo do mesmo ano viaxa  a Madrid para presentar o  seu último disco nun recital nunha  Residencia de estudantes de Madrid, sendo hospitalizada  hospitalizada o 12 de xullo  por un cadro de fatiga[]. Xa recuperada emprende viaxe de regreso a México, onde o 30 de xullo de 2012 é  internada no hospital Inovamed da cidade mexicana de Cuernavaca, con problemas crónicos en corazón, pulmóns e riñóns.

http://www.youtube.com/watch?v=0gQ31m4Yt0s

En agosto leeremos, ” Abajo las armas” da premio Nobel da Paz en 1905 Berta Von Suttner

 Neste tempos de incertidume e desacougo,cumpre  lermos arredor de  valores que parecía que deberán estar asentados e consolidados  na sociedade. Así, que  para este mes de agosto a nosa suxerencia literaria é “ Abajo las armas” de Bertha Von Suttner.

 Quén era Bertha Von Suttner??

Bertha Felicitas Sophie, baronesa von Suttner, (Praga, 9 de xuño de 1843Viena, 21 de xuño de 1914), foi unha pacifista  e escritora austríaca. Bertha Von Suttner foi  unha das máis destacadas figuras do movemento internacional pola paz; difundeu a   ideoloxía do mesmo en numerosas conferencias en toda Europa, e  creou  unha asociación para promovelo en Austria. Defensora do  sufraxio feminino, que recibiu o  premio Nobel da Paz en 1905.

Nada no  seo da aristocracia austriaca, deu  un xiro  á súa vida para convertirse nunha activista incansable en defensa do pacifismo. Desde moi  xoven  opúxose con audacia ao horror da guerra. Nun  dos países máis militarizados de Europa, ela non parou de reivindicar de forma incansabel  “abaixo as armas”. Así o  recoñeceu o   comité que lle  otorgou o Premio Nobel da Paz en 1905, que destacou a  gran influenza que a baronesa Von Suttner tivera no crecemento do  movimiento pacifista internacional. Bertha consagrou a súa vida á  loita contra a carreira armamentística e o pacifismo rompendo  con todas as normas da época, dado a súa orixe  aristocrática.

O traballo desenvolto ao longo da súa vida pola baronesa a favor da paz foi o que inspirou ao filántropo sueco á creación  do Nobel da Paz, hoxe  un dos galardóns con máis prestixio no mundo. Bertha von Suttner foi a primeira en recibilo. A comunidade internacional recoñeceu a valentía desta muller adiantada a súa época. “É extrano o cega que está a xente. Horrorízanse ante as cámaras de tortura da Idade Media, pero están orgullosos de ter os seus sus arsenais cheos de armas”, aseguraba esta muller librepensadora e agnóstica.

 Escribiu libros, interveu en foros internacionais, creou sociedades pacifistas en Austria, Alemania e Hungría. Destacan as  súas obras Hight Life e  ¡Abajo las armas!, escritos en 1886 e  1889 respectivamente: o primeiro aborda os dereitos humáns e a arbitraxe  para resolver os conflictos entre nacionais.

Coa publicación  da  novela “ Abajo las armas”  converteuse nun referente do movemento pacifista internacional e foi traducida a unha multitude de idiomas. Máis alá dos seus valores literarios, o verdadeiro mérito desta obra é o seu  contido impactante, que tivo unha influencia determinante no seu  tempo. Ninguén até entón  denunciara  dunha maneira tan rotunda e tan gráfica, a dor, a maldade, a crueldade da guerral a soidade dos soldados feridos e abandoados, o pesarelo do campo de batalla, o  pánico á  morte. A novela non foi  só un alegato contra a guerra, senón  que ademais denunciaba unha serie de principios que favorecían o espíritu belicista: a relixión, que propiciaba a resignación; a cobardía como deshonra e  a concepción da guerra como unha forma máis de facer política. A protagonista da súa obra, Marta, loita  por cambiar os roles tradicionais da muller; é instruida, alterna con intelectuais, á marxe da clase social, non só non cree imprescindibel que o seu esposo a protexa, senón que non lle importa mantelo con tal de que abandone a carreira militar. A novela tivo un impacto extraordinario no público e o nome de Bertha von Suttner  convirtiuse en sinónimo de paz e antimilitarismo. “Unha das verdades eternas  é que a felicidade  crease  e desénvolvese en paz, e  un dos dereitos eternos  é o dereito da persoa á vida. O  instinto máis forte  é o da conservación deste dereito, ratificado e santificado polo vello mandamento que dice non matarás”..

Esta obra foi adaptada ao cine en 1914, dirixida por Holger Madsen e   co guión de Carl Theodor Dreyer.. Considérase un dos primeiros celuloides pacifistas, foi estreada en Nova Iorke o  14 de agosto de 1914 e prohibida en Alemania até o  final da guerra.

Cartel da película danesa ¡Abajo las Armas! (Die Waffen nieder!), basada na novela de Bertha von Suttner

A súa influenza foi determinante nas  diferentes conferencias internacionais a favor da  paz e intervén  en todos os foros da época. En 1899, na  primeira Conferencia de Paz da Haya encabezou unha delegación e foi a  única muller que intervén no encontro que   felizmente, remata coa creación da Corte Permanente de Arbitraxe, orixe da Corte Internacional de Xustiza, o  principal órgano xudicial de Nacións Unidas.

En 1913 recibiu  o título honorífico “Generalissimo del Movimiento Pacifista”.  A “xeneralísima“ do movemento pola paz, como así se lle chamou, morreu dous meses antes  do estalido da Segunda Guerra Mundial. Non puido deter a guerra, pero si creou as bases para a construcción dun movemento pacifista internacional sólido  e para a difusión destes ideais entre a cidadanía de todo  o mundo.

Bertha Felicitas Sophie, na súa loita contra a convención e inxustiza social deu pasos importantes para renovar o papel da muller na sociedade, para crear os principios ideolóxicos da igualdad, a favor da paz, e contra a violencia cara ás mulleres.

Austria rendeulle  homenaxe gravando  o seu retrato nas acuñacións  da moeda de dous euros. O escritor austriaco Stefan Zweig honrou a súa  memoria en 1917 durante o Congreso internacional das mulleres para a comprensión entre os pobos en Berna. Numerosas ciudades de Austria e  Alemania deronlle o seu nome a escolas, prazas ou rúas.  A pacifista aparece asemesmo no billete de 1.000 chelins en 1966.