Arquivo da categoría: Lecturas

No día internacional pola eliminación da discriminación racial achegámonos ao papel do movemento feminista negro nesta loita

Black-women

Hoxe é o día internacional pola eliminación da discriminación racial. Nós queremos aproveitar a ocasión para achegármonos un pouco,  ao papel que tivo o movemento feminista negro nesta causa da procura da igualdade de dereitos entre branc@s e negr@s.  Seguramente moitas de nós escoitamos falar na adolescencia, cando comezábamos a ter consciencia das loitas polos dereitos humanos do estadounidense Martin Luther King ou do sudafricano Nelson Mandela,  … máis entre os referentes ou líderes non lembro nomes femininos. Quizais porque non se escoitaban…?

 Esta data proclamouse pola  Asamblea Xeral das Nacións Unidas para lembrar a  Matanza de Sharpeville no 1960 contra manifestantes que protestaban pola aplicación do Apartheid  en mans  da policía sudafricana.

 Rosa Louise McCauley Parks (1913-2005), American Civil Rights activist. Booking photo taken at the time of her arrest for refusing to give up her seat on a Montgomery, Alabama, bus to a white passenger on 1 December 1955.Máis o papel das mulleres negras, desde Rosa Parks até a actualidade está ateigado de nomes femininos, e de mulleres anónimas que deron a súa vida a esta loita pola igualdade entre as persoas independentemente da raza, sexo ou relixión. Parks é  coñecida  por negarse a ceder o asento a un branco e non moverse a parte traseira do autobús, que era  a que lles correspondía as persoa negras no  sur de Estados Unidos no 1955. Esta acción  que rematou co encarcelamento da propia R. Parks cítase  con frecuencia como a chispa do movemento  polos dereitos civís.

Se nos trasladamos anos atrás, encontramos no século XIX coas figuras,  resgatadas agora como “sociólogas”, coas  afroamericanas Ana Julia Cooper e Ida Wells-Barnett  que  usaron a relación de raza como unha lente desde a cal ansalisar a opresión e explorar a relación  entre xénero e raza  no caso de Cooper, ou prantexando a influencia destas cuestións sobre a sexualidade no  caso de Wells-Barret.

 Foi nos anos setenta cando  o movemento negro nos  Estados Unidos agrupou a homes e mulleres e cando xermola o movemento feminista negro coas obras de escritoras, artistas, pensadoras que dentro das loitas polo recoñecemento da  comunidade negra foron amosando e visilizando as mulleres negras. Comezaron a representar-se e a ser representadas. Angela Davis, June, Toni Morrison e Alica Walker foron algunhas das persoas que racharon co silencio.

tumblr_m2aig1MLMS1rta8vuo1_400

Nos oitenta e noventa e no marco dos “black studies” desenvólvese unha autodefinición arredor do sentimento colectivo sobre o  significado de seren muller negra. Hoxe en día podemos considerar como autoras clásicas a Hill Collins ( 1990) e a Bell Hooks ( 1989) que revisaron as representacións que afectaban ás mulleres negras nos discursos dominantes no marco dos estudios culturais. Tamén  é  interesante a recuperación que fai  Angela Davis ( 1998) das grandes damas do blues e do jazz do primeiro terzo do século XX(Ma Rainer, Betsie Smith, Billie Holliday) e da tradición feminista que se oculta tras a letra das súas cancións como a deconstrucción do concepto de intelectual que realiza Patricia Hill Collins. Esta autora otorga o  papel de intelectual a todas aquelas mulleres negras –que dentro ofora da tradición académica– foron  claves para producir pensamento.

 O tamaño deste post non nos permite afondar con precisión nesta causa social máis vou salientar a dous escritoras e activistas fundamentais ás cales podedes recorrer para informarvos ou ler máis do tema, a afroamericana Angela Davis e  a estadounidense bell Hooks. Velaqui deixo unhas notas delas:

Bellhooksbell hooks (Gloria Jean Watkins, 1952, Kentucky, EEUU) é  unha coñecida autora, intelectual e activista feminista estadounidense que examina as interseccións de raza, clase e xénero na  arte, na historia, na sexualidade, nos medios de comunicación e no  feminismo desde unha óptica xeralmente postmodernista. Hooks comezou a súa carreira como catedrática universitaria en 1976 na University of Southern California pasando por diversas institucións, como a Universidade de California en Santa Cruz, a universidade de Yale, Oberlin College e o City College de New York. En 1978 publicou o  seu primer poemario  máis ela é coñecida pola súa bibliografía crítica.   Adoptou  o  pseudónimo literario de bell hooks, combinando partes dos nombres da súa nai e da súa avoa. Explicáse a pouco convencional falla de maiúsculas como unha sinal de que  o que vale –e  “a sustancia dos libros, non quen son eu”.

neobuddh1833Podemos citar entre outras, algunas obras súas como: Ain’t I a Woman?: Black Women and Feminism,  Feminist Theory: From Margin to Center, Talking Back: Thinking Feminist, Thinking Black ,Breaking Bread: Insurgent Black Intellectual Life ,Black Looks: Race and Representation

 E para sabermos un pouco máis do que pensaba:

“A miúdo as feministas brancas actúan como sebellhooks2 as mulleres negras non soubesen que non existía a opresión sexista até  que elas deron voz ao movimento feminista. Creen que proporcionaron ás  mulleres negras “a análise ” e o ” programa de liberación”. Non entenden, nin sequera poden imaxinar, que as mulleres negras, asi como outros grupos que viven cada día en situacións opresivas,  a miúdo adquiren conciencia da política patriarcal a partir da súa experiencia vivida, a medida que desenvolven estratexias de resistencia, incluso aínda que  ésta non se dea de forma organizada” (hooks, 1984).

 Angela Yvonne Davis (Birmingham, Alabama, Estados Unidos,1944) é unhaangela_davis.1jpg política marxista, activista afroamericana e profesora de Filosofía da Universidade de California en Santa Cruz, nos Estados Unidos.

 O seu activismo político iniciouse cando Davis era unha moza en Birmingham, Alabama, e ​​continuou a través dos seus anos de escola secundaria en New York. No ano  1969  foi expulsada do seu posto de profesora no Departamento de Filosofía da Universidade de California como consecuencia do seu activismo social e ao descubrirse a súa afiliación ao Partido Comunista dos EE.UU. En 1970 foi colocada  na lista dos dez delincuentes máis buscada do FBI por cargos falsos sendo obxecto dunha intensa búsqueda policial que a levou á clandestinidade e culminou nun dos xuízos máis famosos da historia recente de EE.UU.. Durante  o seu  encarcelamento de dezaseis meses, organizouse unha  campaña que deu lugar a masiva internacional “Free Angela Davis”, acadando a  súa absolución en 1972. Tamén estivo vencellada  ao movemento Panteras Negras.

angela-davisÉ unha defensora da abolición  da prisión e ten desenvolto unha poderosa crítica do racismo no sistema de xustiza penal. É  fundadora de Critical Resistance, unha organización nacional adicada ao desmantelamiento do complexo industrial de prisións. A nivel internacional, está afiliada a Sisters Inside, unha organización abolicionista con sede en Queensland, Australia, que traballa en solidaridade coas mulleres en prisión.

Reseñamos algunha das obras de A. Davis: An Autobiography; Women, Race, andangela-davis-mujeres-raza-y-clase Class; Blues Legacies  and Black Feminism: Gertrude “Ma” Rainey, Bessie Smith, and Billie Holiday; The Angela Y. Davis Reader; Are Prisons Obsolete?; Narrative of the Life of Frederick Douglass; e The Meaning of Freedom

E ela fala e escrebe así:

“A revolución é unha cousa seria, o máis grave da vida dun revolucionario. Cando un se compromete coa loita, debe ser para toda a vida”

“Mentras exista unha clase empobrecida, eu serei esa clase empobrecida, mentras exista unha alma en prisión, non serei  libre”

Advertisements

Este mes leeremos “ Maria Teresa Alvajar. Memorias dunha republicana”

teresa-alvajar-lopez-memoria-una-republicana-l-za9fzj

O mes de febreiro xa vai chegando a metade, e nós aínda sen facer a suxerencia lieraria deste mes. Levamos un mes complexo con moito traballo, pero  proñémosvos un libro que o leeredes decorrido.

Asistin hai unha semana e medio a presentación do libro “ Maria Teresa Alvajar. Memorias dunha republicana”, editado por Aurora Marco. É un libro fascinante, emotivo e lúcido.

 

Emotivo, polo que conta. Historias dunha muller que sufriu a represión polas súas ideas e  por ser muller e rachar cos estereotipos preestablecidos, co papel asignado á muller . Unha muller que soubo poñerlle cara a todos os atrancos atopados ao longo da súa vida. Ela loitou e loitou, nunca se rendiu, aíndas nas  circunstancias máis adversas.

Fascinante  porque ao longo das memorias escritas pola propia Mª Teresa aTeresa idade de 88 anos, quedas abraida ante a memoria desta muller, os recordos de todo tipo que siguen na súa cabeza. Lembra  veciñas/os, nenas  e nenos cos que compartiu xogos de infancia, a etapa de adolescencia, as amizades que procurou e coas que compartiu inquedanzas e tempos de lecer en diferentes cidades nas que lle tocou vivir  fuxindo tras o alzamento militar e durante a guerra e o franquismo.

E lucido, pola brillantez coas que narra cada detalle, cada historia. Unha historia contada desde as súas vivencias. Son moitas as novelas, ensaios recopilatorios, biografías de personaxes que  foron represaliados. Pero como acontece en case todos os eidos, sempre desde a perspectiva masculina, sempre desde o androcentrismo.

Teresa e Aurora MarcoA importante tarefa de devolver a voz desas mulleres, o seu contributo por unha sociedade xusta, democrática, con liberdades, por unha República. Elas tamén estiveron aí, elas tamén sufriron represión, elas non só foron meras acompañantes ou cómplices das súas parellas, dos pais, … senón que elas tamén participaron activamente, como suxetos activos.  Esta tarefa de investigación e difusión desas voces femininas que estaban silenciadas temos que agradecerllo en gran parte á filóloga e investigadora  Aurora Marco. Leva anos adicando o seu tempo a investigar e a dar voz a esas mulleres. O ano pasado  co libro “ Mulleres na guerrilla antifranquista galega”  que foi a nosa recomendación literaria en xaneiro de 2012  e este ano contribuindo como editora ao libro de Teresa  e de seguro que nos agardan máis sorpresas…

Rematamos  pois, suxeríndovos a lectura deste libro dunha muller  que non vos vai  deixar indiferentes. Unha muller que  añorou a súa terra e a sigue pensando nela desde a súa residencia en Sevilla, unha muller que se caracteriza polo seu compromiso e paixón pola terra, como así reza o  título do video realizado por Pablo Ces para as presentacións do libro.

 

 

Cúmprense anos do nacemento en 1921 da escritora estadounidense, teórica e líder do movemento feminista estadounidense dos anos 60 e 70, Betty Friedan

Betty MistiqueHoxe 4 de febrero cúmprense anos do nacemento en 1921 de Betty Friedan da escritora estadounidense e teórica e líder do movemento feminista estadounidense dos anos 60 e 70.

Betty Naomi Goldstein,máis coñecida como Betty Friedan, naceu en Peoria, Illinois o 4 de febreiro de 1921 e faleceu o mesmo día de 2006 á idade de 85 anos.Betty friedan 3

Graduouse cun summa cum laude no Smith College e realizou o seu traballo de posgrao en psicoloxía na Universidade de California, Berkeley. Contribuiu a crear a primeira Organización Nacional de Mulleres en Estados Unidos ( NOW)
que presideu até o 1970. Colaborou tamén na Fundación de NARAL ( Asociación Nacional para a Revogación das Leis contra o aborto). En 1971 contribuiu ao lanzamiento do National Women’s Political Caucus (Comité Político de Mulleres).

Pero, sen dúbida algunha, o nome de Betty Friedan vai ligado a unha obra única, un libro revolucionario que a lanzou á fama e quedou como un fito na historia do feminismo. A obra que  convirte a Friedan nun icono na historia da muller, foi  A Mística da feminidade (The Feminine Mystique), manifesto visionario publicado no 1963 que fixo tremer os cimentos dunha sociedad estadounidense que se enfrentaba por aquel entón ao baby boom posbélico e a intensos conflictos raciais e sociais pola consecución dos dereitos civís.

Betty friedan SeloO libro atopábase no 1999 no posto 37 da lista da Universidade de Nova York como un dos mellores traballos periodísticos do século XX. A carga teórica da obra mezclábase cun estilo literario impecable e unha forza expresiva conmovedora. Todo esto fixo que no ano 1964 Betty Friedan recibirá o prestisioxo premio Pulitzer polo seu traballo A Mística da feminidade
O feminismo norteamericano estaba inactivo , despois de rematar como movemento vital nos Estados Unidos ao alcanzar o dereito ao voto.
Como dixo a propia Betty Friedan, as palabras “feminista” e “muller de carreira” convertíronse en insultos. Neste contexto, foron a obra de Friedan e a la da pensadora existencialista francesa Simone de Beauvoir, El Segundo sexo, as que abriron un novo camino sentando as bases do feminismo moderno e dando lugar ao que se chamou a ” segunda ola do feminismo”.

Ademais da A Mística da feminidade (1963), Friedan escribiu seis libros máis, entre os que destacan A segunda fase ( 1981), A fonte da idade ( 1993) e  A miña vida até agora ( 2000).

Falemos un pouco de “ A mística da feminidade”

A aseveración da autora feminista de que ter un esposo e bebés non era todo ao que as mulleres deben aspirar, senón que tamén necesitan desenvolverse individualmente, foi sumamente inusual, por non decir revolucionario, pouco despois da xeneración da posguerra da época do presidente Eisenhower, na que se produce un incremento na tasa de natalidade.

A mística femenina, dixo , non é máis que unha forma da sociedade de embaucar ás mulleres, vendéndolles unha serie de bens que as deixan vacías, padecendo “do problema que non ten nome” e buscando solución nos tranquilizantes e na psiconálise.

Como di Lilí Álvarez no prólogo á edición española da obra, a mística é unha La mistica de la feminidad“bonita mentira” que pretende “recruir á muller dentro do círculo fogareño, reducida así á rotina das súas faenas invariables e a participar no avance do mundo, non por sí mesma, senón tan só a través do marido e dos filos”.

Para finalizar esta pequena homenaxe á memoria dunha muller que loitou polas mulleres, que alzou a voz contra todos tratando de dar resposta a ese problema ao que tampouco ela soubo nomear:

“ Á muller ensinouselle a compadecer a aquelas mulleres neuróticas, desgraciadas e carentes de feminidade que pretendían ser poetas, médicos ou políticos. Aprendeu que as mulleres verdadeiramente femininas non aspiran
a seguir unha carreira, a recibir unha educación superior, a obter os dereitos políticos, a independencia e as oportunidades polas que loitaran as antigas sufraxistas.   […]
Miles de voces autorizadas aplaudían a súa feminidade, a súa compostura,a súa nova madurez. Todo o que tiñan que facer era adicarse desde a súa máis temperá idade a atopar marido e a ter e criar fillos”. ( pax. 29- 30)

En xaneiro cando se cumpren anos do seu nacemento leeremos ” O segundo sexo ” de Beauvouir

simone1

Fai cento cinco anos nacía en París un día coma hoxe, 9 de xaneiro de 1908 a filósofa existencialista,feminista e novelista Simone de Beauvouir.

Así que esta coincidencia fainos propoñer como lectura do mes de xaneiro deste Segundo sexo I Xearias imagenano que iniciamos, O segundo sexo I , obra  imprescindíbel e/ou  libro de cabeceira para aquelas persoas que aspiramos a construir unha sociedade igualitaria. Esta obra foi coeditada en galego pola editorial Xerais e a Secretaria Xeral desegundo sexo II Igualdade da Xunta de Galicia no ano 2008, coincidindo co centenario do seu nacemento. A  edición en galego foi traducida por Marga Rodríguez Marcuño e introducida por África López Souto. A obra Beauvoir ten a virtude de ser contemporánea moitos anos despois. Comenzamos pois con forza este ano. Relendou ou lendo por primeira vez o tomo I do Segundo sexo e quen se anime e teña tempo suficiente pode ler o segundo tomo.

Algo máis sobre Simone de Beauvouir:

Simone de BeauvoirEsta pensadora francesa foi unha insigne representante do movemento existencialista  ateo e unha figura importante na reivindicación  dos dereitos das mulleres. Orixinaria dunha familia burguesa, destacou desde edade temperá como unha brillante alumna. Estudou na Soborna e en 1929  onde coñeceu ao filósofo Jean – Paul Sartre quen se converteu no seu compañeiro o resto da súa vida.

Graduouse en filosofía e até 1943 adicouse á docencia nos liceos de Marsella,simone para principiantes Ruan e París. A súa primeira obra foi a novela A convidada (1943), á que lle sigue  A sangue dos outros ( 1944) e o ensaio Pyrrhus e Cineas (1944). Participou intensamente nos debates ideolóxicos da época, atacou con dureza á dereita francesa, e asumiu o papel de intelectual comprometida. Nos seus textos literarios revisou os conceptos de “historia” e “personaxe” e incorporou, desde a óptica existencialista, os temas de “liberdade”, “situación” e “compromiso”.

Foi fundadora xunto a  J. P. Sartre, A. Camus e M. Merleau-Ponty, entre outros, da revista Tempos Modernos, cuxo primeiro número saliu á rúa o 15 de outubro de 1945 e transformouse nun referente político e cultural do pensamento francés de metade do século XX. Posteriormente publicou a novela Todos os homes son mortais (1946), e  os ensaios Para unha moral da ambigüidade (1947) e América ao día (1948).

Simone-de-Beauvoir. libros jpgO seu libro O segundo sexo (1949) significou un punto de partida teórico para distintos grupos feministas, e convertiuse  nunha obra clásica do pensamento contemporáneo. Elaborou unha historia sobre a condición social da muller e analizou  as distintas características da opresión masculina. Afirmou que ao ser excluida dos procesos de producción e confinada ao fogar e as funciónss reproductivas, a muller perdía todos os vínculos sociais e con eles a posibilidad de ser libre. Analizou  a situación de xénero desde a visión da bioloxía, a psicoanálise e o  marxismo; destruíu os mitos femininos, e incitou a buscar unha auténtica liberación. Sostivo que a loita para a emancipación da muller era distinta e parella á loita  de clases, e que o principal problema que debía afrontar o “sexo débil” non era ideolóxico senón económico.

Despedímonos deste  post cunha frase de Simone e cunha reseña da súa bibliografía:

“ Desde o meu punto de vista, a tarefa real do feminismo só pode ser a transformación do sitio que ocupa a muller nela

Bibliografía:

Novelas: 

  • A convidada ( 1943)
  • A sangue dos outros (1945)
  • Todolos homes son mortais (1946)
  • Os mandaríns (1954, gañadora do Premio Goncourt)
  • A belas imaxes (1966)
  • A muller rota (1968)
  • Cando predomina o espiritual (1979)

Ensaios

  • Para qué a acción (1944)
  • Para unha moral da ambigüedade (1947)
  • O existencialismo e a sabiduría popular (1948)
  • O segundo sexo (1949)
  • O pensamiento político da dereita (1955)
  • A larga marcha (Ensaio sobre China) (1957)

Memorias

  • Norteamérica día a día (1948)
  • Memorias dunha xoven formal (1958)
  • A plenitude da vida (1960)
  • A forza das cousas (1963)
  • Unha morte moi doce (1964)
  • A vellez (1970)
  • Final de contas (1972)
  • A cerimonia do adeus (1981)

Teatro

  • As bocas inútiles (1945)

O Ribadeomuller únese á conmemoración 12 do 12 do 12… CEF.

Ribadeo Muller tamén quere ter presenza e participación activa nesa homenaxe  que a  Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística (Cgendl ) preparou con motivo  do centenario do nacemento do poeta celanovense Celso E. Ferreiro. Hoxe ás 12 do mediodía, do día 12 de 2012  organizou un recitado colectivo en douscentros educativos de Galicia  para renderlle unha homenaxe pública  por medio dunha acción de carácter colectivo que transmite toda a forza e a enerxía da súa palabra, símbolo permanente de valores de solidariedade e xustiza universais. E pola noite ás 12.00h proxectarase o documental CEF 100% .

Nós facemos a nosa adaptación propia, e en vez de lermos o poema “Deitado frente ao mar”,  imos elixir unha poesía adicada a unha loitadora ,a unha desas mulleres de armas tomar como asi lle chamaron Guillermina e Guillermina Domínguez Touriño e  Felicia Estévez Salazar, a Mª Balteira, Mª Castaña e Mª Soliño na súa obra Tres mulleres galegas de armas tomar.Santiago de Compostela, Baía edicións (2009).

Pero antes, lembremos quén era María Soliño

maria-solinaNo ano 1617 Vigo foi atacada por naves turcas berberiscas; a península do Morrazo sufrirá tamén estes ataques. As mulleres, igual que ocorrera na Coruña con María Pita, defenden as costas dos ataques piratas e moitas veces son violadas e torturadas, ademais de roubadas, nestes ataques. Posteriormente a estes feitos varias das mulleres que organizaron a resistencia nas costas do Morrazo foron acusadas de bruxería ante o Tribunal da Inquisición. Unha delas sería María Soliño, apelido seguramente moito máis real que Soliña, derivación daquel.

María Soliña, xunto con outras compañeiras, foi encarcerada, torturada; os seus bens foron confiscados polo Santo Oficio e ela condenada por bruxería. Malia que é certo que non foi queimada viva, como moitas outras mulleres desa época, a loucura, a fame e a miseria foron as que remataron coa súa vida; pasou a converterse no símbolo do sufrimento do pobo, e moi especialmente das mulleres, perante o poder e o despotismo.

María Soliña ( Longa noite de pedra)

Polos camiños de Cangas
A voz do vento xemía:
Ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
Nos areales de Cangas
Muros de noite se erguían:
Ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
As ondas do mar de Cangas
Soños de medo tecían:
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
Baixo so tellados de Cangas
Anda un terror de auga fría:
Ai, qué soliña quedache,
María Soliña .

En decembro a nosa suxerencia literaria é unha aposta para ler e para bailar ,,,con Rapoemas Aid.

2012070311574040491

Este mes de decembro que veu como era de agardar cunha friaxe  áspera queremos suxerirvos algo diferente. É un mes cheo de festividades, de xuntanzas familiares, de excesivo consumismo… e de enaltecemento das amizades. Pois ben, a nosa suxerencia literaria para o mes de decembro para lermos e tamén para agasallar a algún mozo ou moza da familia é o libro Rapoemas Aid. 

rapoemas-9788498654417RapoemasAid  é  un  sorprendente traballo na que a voz máis coñecida do rap galego canta poemas de Rosalía, Curros ou Manuel Antonio. Poemas, escritos algúns no século XIX, que volven aos ritmos actuais e urbanos do rap a través desta singular iniciativa que pode achegar á xente máis nova outra forma de ver a nosa historia literaria.

Nunca antes se escoitara a Rosalía ou a Curros cantados desta maneira. A sorpresa vai ser grande. A calidade musical, tamén o é. Xa que logo, Rapoemas é unha viaxe que vai dende o século XIX, cando foron escritos moitos destes textos que tan ben coñecemos, ata este século XXI cheo de ritmos novos.

Un libro-disco que vai facer que movamos as pernas e o corazón.De todos os poemas escollidos por Aid  foi en Rosalía onde atopou a materia máis acaída para o rap. A metade do disco está dedicado á poeta de Follas Novas.

O hip hopa naceu nas neoirquinas rúas dos Queens e no Bronx nos 70 e popularizouse polo  linguaxe directo e a miúdo soez. De seguida comezou a adornarse con bailes imposibeís ( brekdance) e graffitis. O rap é a imaxe da persoa que o fai. Aid di que o seu rap é  como a crónica da vida, case un diario.

 Aida Alonso Iglesias, artisticamente coñecida como Aid, é unha cantante e compositora de hip hop e música urbana. Naceu en 1990 en Vigo, e o seu contacto co hip hop chega ao redor dos 12 anos, cando comeza a facer as súas primeiras gravacións caseiras de rap ao redor do ano 2003. En 2004 é un amigo seu quen colga catro dos seus temas nunha coñecida páxina web, sacando á luz o que ía ser a súa primeira maqueta ‘Demo’ (2004), e ‘Aquí tenéis foi a segunda’, lanzada en xaneiro de 2007.

O 22 de outubro de 2008 gaña a IV edición do Festival Heineken Greenspace, en Valencia, por diante de máis de 1.300 grupos, converténdose na primeira rapeira que o acada e a artista máis nova que o logra. O 9 de febreiro de 2009 saíu á rúa Jugando, álbum co que debuta. O 28 de xullo de 2009 saíu elixida artista da semana no portal musical iTunes, co tema “Boogie Vigo”, e en setembro artista do mes no concurso Ones To Watch, de Myspace. O 11 de xullo de 2010 gañou o concurso Márcate un Squares de Kellogs.

Entre outros traballos, destacan a elaboración de obradoiros de hip hop en centros culturais e de ensino galegos e o seu traballo como locutora e reporteira en medios locais. Ademais da súa faceta artística, é afeccionada ao deporte e estuda Enxeñería de Telecomunicacións na Universidade de Vigo.

Aquí tedes un pouco de Aid:

Traballando polo día da non violencia machista!!

Deixamos o artigo que fixo a Concelleira de Igualdade para o semanario local ” La Comarca  del Eo”

Traballando polo día da non violencia machista!

As mulleres levamos  séculos padecendo desigualdade e discriminacións. Darlle a volta a esta situación leva tempo e require vontade política por parte das institucións que deben promover que a mensaxe da igualdade de xénero cale na sociedade.  Só nunha sociedade onde mulleres e homes sexan libres e poidan decidir o que queren facer coas súas vidas, a violencia desaparecerá ou será mínima. Para iso hai que comezar por mudar esquemas mentais,  en cousiñas  que poden parecer insignificantes pero que son decisivas. Por exemplo,  se crianzas queren xogar con monecas ou con coches, ou cos dous, ou co primeiro que atopen na rúa; se  queren vestir de rosa, azul, lila, negro… deixémolos elixir, sen importar que sexa nena ou neno e sen deixarnos influír polos prexuízos sociais. Vivimos nunha sociedade onde por ser muller tes máis dificultades para acceder ao mercado laboral en sectores masculinizados (construción, condutora de autobus…), ou onde incluso os salarios non son iguais para homes e mulleres tendo a mesma formación e exercendo o mesmo traballo durante as mesmas horas. Na actualidade, o salario das mulleres aínda segue a ser moito máis baixo que o dos homes (un 23% menos).

A forma máis brutal de exercer esa desigualdade é mediante o exercicio da violencia física, psicolóxica, económica, social que se chama violencia contra as mulleres, ou violencia machista. Dicimos contra ás mulleres porque o 95% das persoas que a sofren son mulleres.

Esta violencia cando se presenta cos seus efectos máis graves e devastadores  chega a rematar coas vidas desas mulleres. No Estado español desde 1999,   873 mulleres foron asasinadas.  No que levamos de ano 46, e na Galiza xa van 4 mulleres, o dobre que o ano pasado por estas datas

Non obstante,  estase a utilizar a crise para recortar en políticas de igualdade e de violencia de xénero. De feito o presuposto adicado polo goberno do Estado para ás políticas de violencia de xénero diminuíu nos tres últimos anos nun case 30%. Dos 30.362.000€  que había no 2011 pásase a ter un orzamento de 22.197.340€ para o ano 2013. E este tipo de decisión políticas están  a afectar ás mulleres que sufran ou poidan sufrir violencia nun futuro. E outras políticas, como a  supresión da cobertura social e  redución da paga nun 15% ás mulleres coidadoras, a exclusión das persoas inmigrantes sen permiso de residencia da cobertura sanitaria, o repago farmacéutico, a eliminación do servizo de teleasistencia …  deixan ás mulleres nunha situación de  maior vulnerabilidade.

E agora, por riba, vense de aprobar no Senado o proxecto de lei polo que se regulan taxas xudiciais que impedirán o aceso á xustiza das persoas máis desfavorecidas. Con este proxecto preténdense que quen interpoña unha  demanda nos xulgados por calquera causa pague unha taxa. Por exemplo, quen interpoña unha demanda de divorcio que ven derivada dun proceso de violencia de xénero, terá que pagar unha taxa que seguramente non poida asumir economicamente.

Todos os días deberan ser días contra a violencia de xénero, e non só o día 25 de novembro. Elixiuse o 25 de novembro para conmemorar o violento asasinato das irmáns Mirabal ( Patria, Minerva e María Teresa), tres activistas políticas asasinadas o 25 de novembro de 1960 en mans da policía secreta do ditador Rafael Trujillo na República Dominicana. Os seus cadáveres destrozados apareceron no fondo dun precipicio. Para o movemento popular e feminista da República Dominicana historicamente estas mulleres simbolizaron a loita e a resistencia. No ano 1999 a Organización das Nacións Unidas deulle carácter oficial a esta data.

As conmemoracións deben ser unha data que sirva para enfatizar que seguimos no día a día combatendo esta problemática que afecta a todas as mulleres do planeta, polo feito de ser mulleres. E tamén é unha oportunidade para renderlle homenaxe a Julia, Tina, Iria e Marisol, as catro mulleres galegas que este ano faleceron asasinadas a mans dos seus homes, noivos, ex – parellas das que tentaban separarse.

En Ribadeo levamos anos traballando por ese día da non violencia. Este mes de novembro da comezamos a VIII edición da campaña de sensibilización en igualdade nos centros educativos “Un futuro por compartir en igualdade”. E hai que seguir traballando na educación. Nos últimos anos, o 40% de agresores e vítimas son menores de trinta anos. Porque isto non é  “cousa do pasado”, senón do presente e o será do futuro senón incorporamos a igualdade entre mulleres e homes como elemento esencial á construción democrática. Non hai mellor antídoto para prever a violencia que a igualdade.

Mariluz Álvarez Lastra

Cocelleira de Igualdade en Ribadeo